Even geen zorgen, gewoon dertien zijn, wie biedt haar die plek?

Stel je een meisje voor dat nog niet zo lang geleden, met haar ouders en broers en zussen haar koffers pakte voor een nieuw begin. Ze was er nog maar net gewend, had misschien net de weg naar school leren kennen, toen oorlog alles overhoop gooide. Opnieuw pakken. Opnieuw vertrekken. Dit keer naar Nederland, een land met weer een andere taal, andere gezichten, een ander leven.

Ze is inmiddels dertien. Verlegen, een beetje voorzichtig, maar met een hart vol liefde dat wacht om gezien te worden. Terwijl andere kinderen van haar leeftijd zich zorgen maken over huiswerk of vriendinnetjes, draagt zij een last die niemand van dertien zou moeten dragen. Haar jongste broertje is ernstig ziek, ongeneeslijk, en heeft dag en nacht zorg nodig. Het gezin weet dat het afscheid dichterbij komt.

Haar ouders doen wat ze kunnen. Maar hoeveel liefde ze ook hebben, hun handen en hun tijd zijn maar beperkt, en die gaan nu vooral naar hun zieke zoontje. Voor hun dochter blijft er te weinig ruimte over, niet omdat ze niet belangrijk is, maar omdat de zorg voor haar broerje alle aandacht opslokt.

Daarom zijn we op zoek naar iemand die een deur opent. Een steuntante of steunoma in Amstelveen, bij wie ze af en toe mag aankloppen. Voor een kop thee. Voor een gesprek, of juist voor stilte. Voor een moment waarop ze geen zorgen hoeft te dragen, maar gewoon meisje van dertien mag zijn.

Misschien is het ook een gezin, met een dochter van ongeveer haar leeftijd, waar ze zich thuis kan voelen en langzaam kan wennen aan nieuw contact. Ze heeft weinig vriendschappen, weinig plekken waar ze zichzelf kan zijn. Met een beetje geduld en warmte zou ze heel voorzichtig uit haar schulp kunnen kruipen.

Wie opent de deur voor haar?