Wat als een meisje van twaalf vraagt of ze mag oppassen? Niet om te verdienen, maar om te helpen? Dan ontstaat er iets bijzonders… Linda, haar dochter Liv (15) en alleenstaande moeder Kitty laten zien wat er gebeurt als je écht samen investeert in die verbinding.
‘Onze dochter Liv, een geboren moedertje, zei: ‘Mam, mag ik oppassen? Pleéááse?!’ Ze was twaalf. Ik wist dat ze het kon, maar vroeg me af: wie vertrouwt zijn kind toe aan zo’n jong meisje?’, vertelt Linda. ‘Omdat ik als jeugdverpleegkundige Buurtgezinnen kende, zei ik: “Als we dit doen, doen we het sámen. En dan kiezen we een gezin dat het echt nodig heeft.” Liv was dolblij toen we in 2022 via Buurtgezinnen werden gekoppeld aan Kitty en haar zoontje Duuk.’
Leren door te doen
‘Het is fijn om te weten dat we iemand rust en hulp geven, terwijl wij gewoon leuke dingen doen met Duuk’, vertelt dochter Liv. ‘Ik was dertien toen hij voor het eerst kwam. Je leert hoe je goed voor een kindje zorgt en hoeveel verschil een klein gebaar kan maken. En dat dit ook echt belangrijk is voor de mensen om je heen. Elkaar gewoon wat meer helpen. Duuk is een lieverd. We spelen samen, ik maak soms eten voor hem of leg hem op bed. Hij hoort erbij.’
Geven en ontvangen
Duuk werd drie maanden te vroeg geboren en lag zestien weken in het ziekenhuis. ‘Die periode heeft bij ons allebei diepe sporen achtergelaten’, zo vertelt Kitty. ‘Duuk had moeite met slapen, werd vaak gillend wakker. Ik zat er doorheen, sliep amper. Hulp vragen voelde als falen, maar gelukkig zag de coördinator van Buurtgezinnen wat ik nodig had.’
De match met Linda’s gezin hielp Kitty haar kracht terug te vinden. ‘Ik weet dat zij er zijn. Soms drinken we een kop thee of hebben we een goed gesprek. Linda liet me zien dat de start van Duuk hem juist ook veel positieve eigenschappen heeft gebracht. Duuk voelt zich veilig bij hen en heeft het er enorm naar zijn zin. Het mooiste? Het is geen ‘hulp’ maar een echte win-winsituatie. Zij geven, maar ontvangen ook.
Normaliseren
Rust, vertrouwen en ruimte vond Kitty bij het gezin van Linda. Ze vertelt: ‘Door hun steun heb ik het gered. Ik kon soms even slapen, weer energie opdoen. En de één-op-één-momenten met mijn oudste zoon waren zo waardevol. Ik voel me weer de sterke en krachtige moeder die ik wil zijn. En zien hoe Duuk zich vermaakt; de chemie tussen de kinderen, dat is goud.’
Linda: ‘Ook wij kennen een dynamisch gezinsleven. Die gedeelde ervaring werkt normaliserend en helend. Juist dat ‘normaliseren’ is de kracht van Buurtgezinnen. Elkaar helpen maakt de samenleving warmer. Het hoeft niet groots, het moet vooral (opr)écht zijn.’
‘Met relatief weinig inzet maken we als gezin een groot verschil. Dat geeft zingeving. En wij krijgen er ook veel voor terug: plezier, verbondenheid en groei.’
Geef een reactie