“It takes a village to raise a child”

“Dit is waar Buurtgezinnen voor staat en waar ik in geloof. Ik weet als geen ander hoe belangrijk het is om er voor elkaar te zijn, elkaar te helpen en samen plezier te maken. Zo waren familie, vrienden en buren er voor elkaar toen ik een klein meisje was.

De wereld is veranderd. Niet iedereen heeft familie, vrienden of buren om hulp aan te vragen of mooie momenten mee te delen. Tegelijkertijd ervaar ik zelf hoe waardevol het is om er voor anderen te kunnen zijn. Daarom vind ik het zo mooi om gezinnen met elkaar te verbinden. Want alle ballen hooghouden kan soms best een uitdaging zijn. Dan mag je om hulp vragen. Zie je dat iemand wel wat hulp kan gebruiken, dan kun je er natuurlijk ook voor die ander zijn.

Verbinden is altijd de basis geweest in mijn werk. Ik vind het dan ook heel mooi om als coördinator van Buurtgezinnen ervoor te zorgen dat mensen elkaar weten te vinden. Dat ik daar een rol in mag spelen, vind ik heel bijzonder. Zo maken we samen de wereld weer een beetje mooier.”

“Je hoeft het niet alleen te doen.”

“Ik geloof dat niemand alles alleen hoeft te dragen. Hulp vragen is geen zwakte, maar een teken van kracht.

Als moeder weet ik hoe waardevol het is om mensen om je heen te hebben die met je meedenken, ondersteunen of er simpelweg voor je zijn wanneer dat nodig is. Daarom geloof ik in een buurt waarin mensen elkaar kennen, naar elkaar omkijken en elkaar helpen als dat nodig is.

Als buurtcoördinator wil ik bijdragen aan een gemeenschap waarin mensen elkaar weten te vinden, elkaar durven te vragen om hulp én hulp durven aan te bieden. Want wanneer we naar elkaar omkijken en elkaar helpen, kan een klein gebaar een groot verschil maken. Door een stukje van je tijd en aandacht te delen, geef je een gezin wat extra ruimte en steun. Voor een kind kan het betekenen dat het even onbezorgd kan spelen, nieuwe ervaringen opdoet en voelt dat er meer mensen zijn die naar hem of haar omkijken. Tegelijkertijd ontstaat er thuis wat meer rust en ruimte voor (de) ouder(s) om op adem te komen. Die ademruimte werkt vaak door in het hele gezin en draagt bij aan meer balans, aandacht en verbinding thuis. Juist die momenten kunnen veel betekenen. Zo bouwen we samen aan een buurt waarin niemand er alleen voor hoeft te staan.”

“Er voor elkaar kunnen en mogen zijn!”

“Het heeft mijn leven verrijkt om een ander tot hulp te mogen zijn, maar ook om de ander er op soms moeilijke momenten voor mij te laten zijn.
Sinds 2006 ben ik werkzaam in de hulpverlening en heb vaak met gezinnen gewerkt waarvan de kinderen door omstandigheden niet meer thuis konden wonen. Ik geloof dat in veel situaties uithuisplaatsing voorkomen kan worden als ouders op tijd de steun krijgen die ze nodig hebben.
Wat ik wil nastreven is, dat steeds meer mensen het vertrouwen en de vrijheid ervaren om hulp te vragen, te bieden en te ontvangen. Dat we een maatschappij kunnen zijn waar we op een zo natuurlijk mogelijke manier naar elkaar omzien en er uiteindelijk geen gedwongen hulpverlening meer nodig is.
Vanuit oprechte betrokkenheid kijk ik er naar uit een verbinder tussen de gezinnen te mogen zijn.”

“Steun mogen ontvangen is waardevol, en steun mogen geven net zo goed”

“Als moeder van drie jonge kinderen (waaronder een tweeling) weet ik hoe uitdagend het kan zijn om alle ballen in de lucht te houden. En ik weet ook dat het wel eens gebeurt dat 1 of 2 of alle ballen tegelijk op de grond vallen! Het gezinsleven kan soms behoorlijk intensief zijn. Ik ervaar hoe waardevol het is dat er mensen om mij heen zijn die helpen, meedenken of soms gewoon even naast me staan. Juist dat gun ik andere gezinnen ook: dat ze voelen dat ze er niet alleen voor staan en dat ze het ook niet alleen hoeven doen.

Ik hoop dat ik eraan kan bijdragen om het voor gezinnen makkelijker te maken om steun te vragen, ieder met zijn eigen verhaal en behoefte. Ik denk namelijk dat het durven vragen om een steuntje in de rug juist aangeeft aan hoe belangrijk iets voor je is. En dat geldt ook voor degene die dit steuntje willen geven. Hulp mogen ontvangen is waardevol, en hulp mogen geven net zo goed. Door naast elkaar te lopen, een stukje mee te wandelen in elkaars verhaal, ontstaat ruimte voor nieuwe mogelijkheden. Dat is waar ik me graag voor inzet.”

“Laten we samen de drempel verlagen om hulp te vragen of te bieden.”

“Als moeder van een zoon en een dochter heb ik ervaren dat je ondanks alle liefde en inzet soms als gezin toch opgebrand raakt. Buurtgezinnen vind ik een mooi initiatief dat laat zien dat je er als samenleving of buurt juist op die momenten voor elkaar kunt zijn.

Als kok/ begeleider op school, kook ik samen met een groepje kinderen een gezonde maaltijd voor de hele school. Het is belangrijk voor de kinderen om te kunnen bijdragen door samen een activiteit te doen en daarbij ook echt gezien te worden. Terwijl we koken, praten we met elkaar, luisteren naar elkaar en helpen we waar nodig. Soms is er opeens die spontane knuffel. En is er die ruimte en aandacht die er voor ieder kind zou moeten zijn.

Als coördinator voor Buurtgezinnen hoop ik zoveel mogelijk mensen te inspireren om in onze buurt die waardevolle momenten voor kinderen te creëren. Laten we samen de drempel verlagen en met elkaar in gesprek gaan wanneer je hulp nodig hebt of juist steun wil bieden.”

“Weet elkaar te vinden en vertrouw op elkaar.”

“Ik besef dat niet iedereen familie of vrienden heeft om op terug te vallen. Daarom wil ik bijdragen aan een samenleving waarin we elkaar weten te vinden en kunnen vertrouwen. Voor kleine dagelijkse dingen, maar ook bij grotere momenten van het leven. Het werken met mensen geeft mij voldoening en dankbaarheid, en ik zet mij graag in om anderen te ondersteunen wanneer dat nodig is.”

“Wees waar je bent en geef aandacht aan wie je daar ontmoet.”

“Als coördinator van Buurtgezinnen in de gemeente Molenlanden zet ik mij met veel plezier in om gezinnen dichter bij elkaar te brengen. Samen met mijn man en onze twee dochters woon ik in Alblasserdam, waar wij zelf ook steungezin zijn. Vanuit die plek ervaren we hoe waardevol het is wanneer mensen in de buurt naar elkaar omzien en hun leven een stukje met elkaar delen.

“Wees waar je bent en geef aandacht aan wie je daar ontmoet” uit ‘De jongen, de mol, de vos en het paard’ van Charlie Mackesy. Dat is een gedachte die mooi aansluit bij mijn werk. Ik ben gek op kinderen – ons huis loopt regelmatig vol – en ik geniet ervan om hen te zien spelen, ontdekken en groeien. Met warmte en betrokkenheid wil ik bijdragen dat gezinnen zich gezien en gesteund voelen. Dat is voor mij de kracht van Buurtgezinnen: samen bouwen aan een omgeving waarin kinderen kunnen opbloeien en ouders even op adem kunnen komen.”

“Je bent welkom. Gewoon zoals je bent.”

“21 was ik, toen ik in Nederland aankwam. Geen idee wat de dagen zouden brengen. Je leeft in een soort tussenruimte. Je bent er, maar ook niet echt. Alles om je heen beweegt, maar zelf sta je stil. Je wacht op nieuws, op papieren, op perspectief. En dat wachten is zwaarder dan je denkt, vooral als je niet weet waarop je precies wacht. Wat ik in die tijd het meest miste, was iets kleins: een plek waar ik gewoon even niets hoefde uit te leggen. Waar ik niet de ‘vluchteling’ was, maar gewoon mezelf kon zijn.

Bij Buurtgezinnen zet ik me in voor jonge nieuwkomers. Jongeren die net als ik ooit in een nieuw land moeten wennen, wachten, zoeken. Ik help ze in contact te komen met gezinnen die openstaan voor verbinding. Mensen die zeggen: “Je bent welkom. Gewoon zoals je bent. Soms is dat precies wat je nodig hebt. Niet veel. Gewoon iemand die even meeloopt. Iemand die je het gevoel geeft dat je er niet alleen voor staat. Dat je gezien wordt. Daar begint het. Bij iets kleins, dat later heel groot kan blijken te zijn.”

“Waarom zou je het alleen moeten doen?”

“Een duwtje in de rug is soms precies datgene wat nodig is. Dat is waar ik in geloof en wat ik ontdekt heb tijdens het werken met jongeren en vluchtelingen. Een helpende hand of luisterend oor maakt echt het verschil. Veel mensen hebben het gevoel alles alleen te moeten doen, dat had ik vroeger ook. Nu zie ik dat er zoveel kracht schuilt in om hulp vragen en je kwetsbaar opstellen.

Dat heb ik zelf echt moeten leren, vooral toen ik alleenstaande moeder werd. Ik kon echt niet zonder de steun van mijn ouders en gezinnen in de buurt. Daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor. In een wereld waarin al zoveel hardheid is, kunnen we maar beter lief voor onszelf en elkaar zijn toch? Want waarom zou je het alleen moeten doen?”

“Soms is het mooiste wat je voor een ander kunt doen: er gewoon zijn.”

“In mijn rol als familiebegeleider zie ik hoe lastig het is om een stabiel leven op te bouwen als het allemaal even teveel is. Dan is het niet genoeg om heel veel liefde te geven, dan is het ook belangrijk om zelf op adem te komen. En hoe fijn is het dan om even te kunnen ontspannen, terwijl er iemand anders voor je is.

Als pleegmoeder heb ik ook ervaren hoe stress verlagend het is als iemand uit de buurt voor je inspringt. Die even op mijn jongens kon passen terwijl ik aan de slag ging met een pleegkind en haar ouders. Zodat ik mij kon focussen op één ding tegelijkertijd oplossen, in plaats van dat ik mij ook nog zorgen moest maken over thuis. Die beschikbaarheid, dat “er zijn” voor een ander, is goud waard. Beide kanten op.”